AKTUALNOŚCI

Wielka niewiadoma

Wszyscy absolwenci są do siebie podobni – naiwni, pełni zapału i dobrych chęci. Z głowami wypchanymi koncepcjami wychowawczymi chcą rewolucjonizować oświatę i wierzą w siłę sprawczą swoich idei. Nie da się ukryć, ze uczniowie niby stado wilków w lesie tylko czekają, aż taka sympatyczna, młodziutka i niedoświadczona owieczka wejdzie na ich tereny łowieckie. Kadra z wieloletnim stażem pracy mruży oczy, z pobłażliwym rozbawieniem i uśmiechem wyższości patrząc na ledwo żywego, młodego nauczyciela, który wciela w życie koncepcje teoretyków współczesnej pedagogiki o partnerstwie i dialogu z uczniami. Prawda jest taka, ze u początku swej kariery w oświacie chcemy mieć wszystko: być lubiani i być dobrymi nauczycielami. Czas pokaże, czy młody adept zostanie doskonałym kumplem uczniów, ale kiepskim wykładowcą, czy może zostanie dobrym nauczycielem, ale okaże się kiepskim pedagogiem.

Pierwszy tydzień

Najtrudniejsze dla młodego nauczyciela na samym początku jest znalezienie równowagi między chęcią a możliwościami. W pierwszym miesiącu trzeba się uporać ze swoimi wyobrażeniami o nauczaniu i skonfrontować je z rzeczywistością. Pozbywanie się tych złudzeń i miraży wyniesionych z ław uniwersytetów może być bolesnym i łamiącym serce doświadczeniem. Po raz pierwszy na własnej skórze doświdczamy, ze uczniowie są nieposłuszni, niesłowni i niesprawiedliwi wobec nas. Czujemy się oszukani i zawiedzeni, ponieważ my jesteśmy w porządku – łagodni, wyrozumiali i uważni. Poświęcamy im swój dodatkowy czas, walczymy o każdego ucznia a okazuje się, że zależy nam bardziej niż im. Kiedy na koniec chcemy postawić sprawiedliwą ocenę starań i osiągnięć takich uczniów mają oni do nas pretensje i czują się skrzywdzeni. Ale to boli tylko za pierwszym razem. Potem skóra nam twardnieje i uczymy się przyjmować na chłodno wszystkie zagrywki.